Journal TwentyOne

 

 

 

ทำแต่เพียงห้อมล้อมตัวเองด้วยศัพท์ของคนอื่นที่นับวันจะดาษดื่นไร้ความหมาย..."  

 

 

เวลาอ่านหนังสือ เราชอบจดข้อความที่เราชอบเก็บไว้ และสองบรรทัดข้างบนนั้นก็คือ
ประโยคที่เราชอบจากหนังสือ ฝนตกตลอดเวลา ของ ปราบดา หยุ่น

 

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วโรงเรียนเปิด (แล้วก็ปิด เปิดเทอมสั้นๆ 5 วัน) เป็นการเปิดเทอมที่งงงวงมาก
เพราะม.หกพร้อมใจกันไม่ไปโรงเรียน (ยกเว้นเรา) พอไปถึงจึงโดนอ.ไล่กลับบ้านไปอ่านหนังสือ =..=
เราเลยไปหาเพื่อนที่หอสมุด ระหว่างนั้นก็เลยไปเจอกับ เจ้าหนังสือเล่มนี้เข้านี่แหละค่ะ

 

 

 

 

 

*** spoil ใครอยากไปอ่านเองก่อน อย่าเพิ่งอ่านตรงนี้นะ *****

 

สนุกค่ะ ชอบบรรยาการเรื่อง และแน่นอนบรรยายโวหารของคุณปราบดา ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยค่ะ
อ่านเพลินจริงๆ อ่านจบแล้วก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่หรอกค่ะ คิดว่าผู้ชายที่ตาย ชื่ออะไรนะ เจตรึเปล่า?
นั่นแหละ เราคิดว่าคนที่ดำเนินเรื่องอ่ะ คือเจตแบบพอตายแล้ว ก็อีโรงแรม(สมานภพโมเต็ล โมเต็ลที่สมาน
แต่ละภพ?) นี่เหมือนเป็นนรก ที่(อย่างที่ครูเคยอธิบายไว้ว่า โรงเรียนนี้แต่ละคนเข้ามาใช้เวลาเรียนต่างกัน แต่ละคนเรียนเร็วช้าต่างกัน ต้องเรียนเพื่ออะไร? จนกว่าจะเข้าใจ.........อะไร?)
เหมือนกับเจตต้องกลับมาดูสิ่งที่ตัวเองทำไว้รึเปล่า หรือเพราะวันที่ฝนตกทั้งวันของนิเป็นแค่ความทรงจำเดียวที่เจตนึกออก?  ตอนที่นิฆ่าเจต เป็นอะไรที่หักมุมจริงๆค่ะ (ถึงเรื่องนี้มันจะไม่มีมุมให้หักเท่าไหร่ก็เถอะ)
อีกอย่างที่เราคิดว่าตัวดำเนินเรื่องคือเจตเพราะ มันมีเหตุผลอะไรที่ตัวดำเนินเรื่องจะต้องไม่เคยได้เห็นว่าหน้าตาตัวเองเป็นยังไง เพราะถ้าเห็นก็จะรู้ว่าตัวเองเป็นใคร ที่ตัวเองรู้จัก ซึ่งผู้ชายที่ตัวดำเนินเรื่องรู้จักหน้าก็มีแค่
เจต ครู แล้วก็อีกคนที่อยู่ในรายการกับครูทางทีวี (หรือประเด็นนี้แค่เอาไว้ให้เราสงสัยเล่นๆ?)

ฮะๆ แต่ก็เอาเถอะค่ะ สำหรับเราถ้าอ่านแล้วเข้าใจเหมือนกันหมดก็ไม่สนุกดิ!
เป็นแบบนี้ทำให้เรานึกถึงมันไปอีกนาน........

 

เราชอบประโยคด้านบนมาก(บนสุดโน้น) แต่ฉากที่เราชอบที่สุด คือวันที่ฝนตกตลอดเวลาวันที่สอง
(วันที่เจตเจอกับนิครั้งแรก) บทสนทนาระหว่าง เจตและนิเป็นอะไรที่ธรรมชาติ และตอนท้าย ข้อความที่นิเขียนไว้ในกระดาษ มันเหมือนสื่อแทนใจของเราพอๆกับประโยคข้างบนเลย  จำประโยคเป๊ะๆไม่ได้แต่ประมาณว่าฉันอยากเป็นนักเขียนไม่ใช่ว่าฉันเห็นตัวเองดีกว่าคนอื่น ฉันก็ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก แค่อยากจะเป็นเท่านั้นเอง....

 

จินตนาการล้ำเลิศ แต่เรายังหาความหมายไม่ได้ บุหรี่ ที่สุดท้ายก็ไม่จุดสูบ เพราะอะไรนะ
(ถามเราเราก็ว่าเพราะไอ้นี่มันคือเจตน่ะสิ! มันไม่อยากสูบยาแล้ว! )

ทำไมต้องเดินขึ้นไปล็อบบี้ แล้วไหนจะเสียงเพลงที่นับวันจะดังขึ้นในโถงทางเดินนั่นล่ะ?
ตอนนี้เราชอบในรายละเอียดเล็กๆน้อยที่แทรกมาในเนื้อเรื่อง แต่เรื่องรวมๆแล้วเรายังไม่เข้าใจ
อ่านบทวิจารณ์แล้ว รู้สึกว่า หรอวะ? (55) ขอไปอ่านอีกสักทีสองทีก่อนแล้วกันนะคะ 

 

 

********** จบการspoil **********

 

 

อยากจะอ่านอีกหลายๆรอบค่ะ จริงๆเป็นคนชอบฝนตก พอเห็นชื่อเรื่องก็อดหยิบขึ้นมาอ่านไม่ได้
ยิ่งเป็นผลงานคุณปราบดา ที่เราเป็นแฟนมาตั้งแต่ได้ฟังเพลง โลกไม่ใช่ของเรา ตอนป.6 และ

ต่อเนื่องด้วยทำหนังสืออ่านนอกเวลาเรื่อง ความน่าจะเป็น ในปีถัดมา 

 

ลองอ่านแล้วมาคุยกันนะคะ

ช่วงนี้ฝนตกบ่อยๆ อ่านเล่มนี้ตอนฝนตก จะอินx2 ค่ะ (ฮา)

ขอฝากลิ้ง เกร็ดเล็กๆน้อยๆของเรื่องนี้ น่าสนใจมากค่ะ

ปล. ตอนนี้น้ำท่วม ฝนตกที่แสนสวยของเรามันทำร้ายคนอื่นได้ถึงเพียงนี้....