[I confess, I envy them....so much]
posted on 05 Jan 2012 22:48 by journaltwentyone in Murmursaying that i'm not a grown up.
'cause wheather i have so many reasons for everything i've decided to do.
there's no different from my self-willed decisions in my childhood(lay down and cry)
saying that grown up is to do what best not what I like most.
How do we know what's best then.
I don't want to be a doctor.
well, it's not like i don't want to that much, actually it would be fun to try but to be on that path
I will have to throw away another side of my life.
not forerver but long enough to make me feel bad.
everything went as plan.
i planed of being exchange student, i did.
i planed of applying one international japanese university, i did and i got a scholarship.
everything went as plan.
it was easy.
at first i was so happy and now i feel bored of hearing people admiring my friends who places in medical school.
i might never say it but as a narcissistic person, i feel like i can do it too.
i felt stupid picking up this path, i did,
no one proud and no one admired it.
i read some psychological articals about people who can't live without praises.
i think i'm one of them.
i live with my parents' praises. and now i hear it rarely.
instead i sometimes found dissapionment.
it made me down.
like hell.
when i planed my future.
i was thinking that
i should not let others people's opinion influent my decision so much.
'cause it's a big decision of my life. like a turning point that will change my future completely.
if i pick right or wrong side i made sure not to blame anyone but myself.
and now i feel like i have picked the wrong one.
and there is only me to blame.
this is worst than i thought.
it would be better to have someone eles to blame this is suck knowing that you were wrong and stupid.
ask me again, i don't want to be a doctor, but i wanna go to medical school, i wanna be medical student, i wanna make my parents proud of me, i want praises from everyone, i want to be accepted.
it's bad to think this way.
this world have made me.
Now, if i turn around and go for med school.
Doctor is a great career, i'll get to help others people, cure them, put away there physical pain,
but at the sametime i will get accept from thai society automatically and making my parents pround which are my own self-willed desire. would that be a grown up decision?
or continue on this path i picked and try hard to make them proud, it might be long not right now.
but saying like a narcissistic person, i feel like i can make it!
please correct my English, thank you.
ps. if you worried i will be happy, lol. but believe me i'm ok.
ตอนม.ปลาย ที่บ้านเราอยากให้เป็นหมอค่ะ (อันที่จริงต้องรวมถึงญาติๆและคนที่รู้จักอีกหลายคนด้วย) ส่วนเราเองนั้นอยากไม่อยากเรียนหมอ แล้วก็อยากไปเรียนต่อต่างประเทศด้วย(เหตุผลเหมือนกันทีเดียว ต่างกันที่เราสอบทุนรัฐบาลไม่ได้)
ต่อมาเราสอบทุนของม.ในไทย แล้วก็สอบหมอได้
เราเลือกที่จะไม่เรียนหมอและเรียนในสิ่งที่เราคิดว่าอยากทำมากกว่า เป็นจุดเปลี่ยนยิ่งใหญ่ของชีวิตเลยค่ะ ไฟต์กับที่บ้านอย่างหนัก พยายามหาข้อดีต่างๆนาๆโน้มน้าวให้ทุกคนยอมให้เราเรียน
แต่ก็คว้างหลายครั้งเหมือนกัน ที่เห็นพวกท่านเหมือนไม่มีความสุข รู้สึกเสียใจว่าทำไมถึงไม่ภูมิใจในตัวเรา บางครั้งเจอญาติถามว่าทำไมไม่คิดถึงอนาคต จบไปจะทำงานอะไร ทำไมเด็กสมัยนี้คิดกันตื้นๆ(เราเลือกเรียนวิทย์ แล้วในสายตาผู้ใหญ่มันไม่ใช่สายอาชีพที่มีหลักประกันที่ดีเลย)
อีกทั้งเพื่อนหลายๆคนของเราก็เรียนหมอ ยิ่งเป็นข้อเปรียบเทียบเข้าไปอีก ความรู้สึกในตอนนั้นหนักเหมือนกัน เหมือนสู้อยู่คนเดียวยังไงยังงั้น
เวลาจากตอนนั้นก็ผ่านมาจนเราอยู่ปีสองแล้วค่ะ
อาจบอกไม่ได้ว่ามีความสุขตลอดเวลา ชีวิตแฮปปี้เอนดิ้ง
แต่เราก็ภูมิใจกับสิ่งที่เราทำนะ ว่าตอนนั้นเราเลือกที่จะสู้เพื่อสิ่งที่เราต้องการ สิ่งที่เราเลือกเอง สิ่งที่เรามีใจรักที่จะทำจริงๆ และจากเหตุผลนี้เองก็ทำให้เราทุ่มเทกับมันเต็มที่
ลองคิดในมุมกลับกันดู ถ้าตอนนั้นเราเลือกเรียนหมอ แน่นอน, ทุกคนจะมีความสุข ชื่นชมเรา
แต่หลังจากนั้นล่ะ ถ้ามีสักวันที่เราเหนื่อยกับมันขึ้นมา เราไม่รู้ว่าเราจะโทษว่าก็เราเรียนเพราะคนอื่นนี่ ไม่ได้ชอบจริงๆซะหน่อย(ถึงทำได้ก็ไม่ได้แปลว่าจะมีความสุขที่ได้ทำ) เรากลัวว่าถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ
เสียงชื่นชมจากคนอื่นจะยิ่งกลายเป็นสิ่งที่บีบบังคับชีวิตเราไว้
ที่สำคัญ เมื่อเวลาผ่านไปอะไรๆก็จะดีขึ้นเองค่ะ คนที่เขาเคยไม่เห็นด้วยกับเรา ถึงตอนนี้เห็นเรามีความสุข เห็นเราทำได้ดีกับปัจจุบัน เขาก็ลืมความผิดหวังนั้นไปเองค่ะ เราก็เพิ่งเข้าใจว่าตอนนั้นเขาเป็นห่วงเรา แต่ไม่มั่นใจว่าเราจะทำได้จนกว่าจะพิสูจน์ให้เห็น
เรื่องของเราอาจยาวไปเยอะ
เราอวยพรให้จขกท.มีความสุขนะคะ อยากให้เอาเรื่องของเราไปเป็นข้อมูลประกอบการตัดสินใจ(แต่ทั้งนี้ทังนั้นสถานการณ์ของเราก็อาจไม่เหมือนกันเนอะ) แล้วเลือกทำในสิ่งที่คิดว่าดีที่สุด
โชคดีค่า
#1 By นอ.น้ำ on 2012-01-06 01:25